ئادەتتە ئاياللارنىڭ تۇغۇتى ئىككى خىلغا بۆلىنىدۇ: ئوپراتسىيە قىلدۇرۇپ تۇغۇش ۋە ئۆزى تەبىئى تۇغۇش؛ بۇ ئىككى خىل تۇغۇت ئۇسۇلىدا بەلگىلىك پەرق بار بولسىمۇ، ئەمما بالىنىڭ سالامەت تۇغۇلۇشى بىلەن، ھەممەيلەن خاتىرجەم بولۇپ قالىدۇ. بىراق ئاتا-ئانىلار دىققەت قىلدىمۇ بىلمىدىم، ئەمىلىيەتتە، بۇ ئىككى خىل ئۇسۇلدا تۇغۇلغان بوۋاقلاردا ئازدۇر-كۆپتۇر ئوخشاشماسلىقلار بولىدۇ.

بوۋاقنىڭ بىخەتەرلىك تۇيغۇسى جەھەتتە
    ئادەتتە، ئانا ئۆزى تۇغقان بوۋاققا نىسبەتەن، بەلگىلىك بىر جەريان بار بولىدۇ، بوۋاقمۇ تۇغۇت يولىدىن چىقىشقا "ئىدىيە جەھەتتىن" تەييارلىق كۆرگەن  بولىدۇ؛ گەرچە ئۇلار ھېچنىمىنى بىلەلمىسىمۇ، ئەمما بۇ بىر خىل فىزىلوگىيىلىك نورمال قانۇنىيەت بولۇپ، بوۋاقنىڭمۇ ئۆزىگە مۇناسىپ گېن خاتىرىسى بار بولىدۇ. لىكىن ئوپراتسىيە قىلىش ئارقىلىق تۇغدۇرۇلغان بوۋاقلار، ئانا ئۆزى تۇغقان ۋاقىتتىكى جەرياننى باشتىن ئۆتكۈزمەيدىغان بولۇپ، ئۇلار بىراقلا بالىياتقۇدىن ئېلىپ چىقىلىدۇ؛ بۇنداق بوۋاقلارنىڭ كىيىنكى مەزگىلدىكى بىخەتەرلىك تۇيغۇسى، ئانا ئۆزى تەبىئى تۇغقان بوۋاقلارغا قارىغاندا تۆۋەن بولىدۇ. تەتقىقاتلاردا كۆرسىتىلىشىچە، بالىلار يەتتە ياشقا كىرگەندىن كىيىن، بۇ خىل بىخەتەرلىك تۇيغۇسى ئاندىن يوق بولىدىكەن.

بوۋاقنىڭ بەدىنىنىڭ، جۈملىدىن پۇت قولىنىڭ چەبدەسلىك دەرىجىسى جەھەتتە
    مەسىلەن، ئادەتتە بوۋاقلار ئۆمىلىگەندە، ئانىسى ئۆزى تەبىئى تۇغقان بوۋاق نىسبەتەن تىز ئۆمىلەيدۇ ھەمدە ھەرىكەتلىرىمۇ بىرقەدەر چەبدەس كىلىدۇ؛ ئوپراتسىيە قىلىش ئارقىلىق تۇغۇلغان بالىلار بولسا، ئۇلارنىڭ ئۆمىلىشى ئىنتايىن ئاستا، ئىنكاس قايتۇرۇش ئىقتىدارىمۇ تۆۋەن كىلىدۇ.

مېڭىش جەھەتتە
    ئانىسى ئۆزى تەبىئى تۇغقان بوۋاقلارنىڭ سەزگۈ ئەزالىرى تۇغۇلما سەزگۈر كىلىدىغان بولغاچقا، ئۇلارنىڭ يول مېڭىشنى ئۆگىنىشى تىز بولىدۇ ھەم بالدۇرلا ماڭىدۇ.

   يۇقىردا ئېيتىلغانلار، ئىككى خىل ئۇسۇلدا تۇغۇلغان بوۋاقلاردىكى ئوخشاشماسلىقلار بولۇپ، بۇ ئوخشاشماسلىقلار گەرچە ھەقىقەتەن مەۋجۇت بولسىمۇ، ئەمما ئۇنى مۇتلەقلەشتۈرۈپ ئېيتقىلى بولمايدۇ ھەمدە بوۋاقنىڭ ئەقىللىق ئەمەس ياكى ساغلام ئەمەسلىكىگىمۇ ۋەكىللىك قىلمايدۇ.