ئائىلە تەربىيەسىدە، نۇرغۇن ئاتا-ئانىلاردا بىر خىل خاتا قاراش مەۋجۇت؛ ئۇ بولسىمۇ، بالىسىغا زىيادە ئامراقلىق كۆرسىتىپ، بۇ سەۋەبلىك ئائىلە تەربىيەسى جەريانىدا، بالىغا بولغان تەربىيەنى بوشاشتۇرۇپ قويىدۇ ياكى "تاجاۋۇز" خاراكتېرلىك تەربىيە ئېلىپ بارىدۇ، نەتىجىدە بۇنداق بالىلار چوڭ بولغاندىن كېيىن، شەخسىيەتچى، مېھىرى مۇھەببەتسىز ئادەم بولۇپ قالىدۇ.
   يېقىندا، تېلېۋىزوردا مۇنداق بىر خەۋەرنى كۆردۈم. بىر بوۋاي ناھايىتى ئېغىر كېسەل بولۇپ قېلىپ ئۆزىنى كۆپ ۋاقتى قالمىغاندەك ھېس قىلغان بولغاچقا، ئوغلىنى ئۆلۈپ كېتىشتىن بۇرۇن بىر كۆرۈۋىلىشنى ئويلاپتۇ.
   ئادەتتە ئوغلىنىڭ خىزمىتى ناھايىتى ئالدىراش بولۇپ، بوۋاي ئادەتتە بىرەر يىرى ئاغرىپ قالسىمۇ ئوغلىنى ئاۋارە قىلمايدىكەن؛ لېكىن بۇ قېتىم ئۇ ئۆزىنىڭ كۆپ ۋاقتى قالمىغانلىقىنى ھېس قىلغان بولغاچقا، ئوغلىنى ئۆلۈپ كېتىشنىڭ ئالدىدا بىر قېتىم كۆرۈۋىلىشنى ئويلاشقان ئىكەن.
   ئوغلى خەۋەرنى ئاڭلىغاندىن كېيىن، خىزمەت ئورنىدىن رۇخسەت سوراپ قايتىپ كەپتۇ. بوۋايمۇ ئوغلىنى كۆرگەندىن كېيىن كۆڭلى تەسكىن تېپىپ، ئوغلى بىلەن ئۆمرىنىڭ ئاخىرىدا بولسىمۇ كۆپرەك بىرگە تۇرۇۋىلىش ئۈچۈن، جېنىنى تۇمشۇقىدا ساقلاپ بىر مەھەل ۋاقىتنى ئۆتكۈزۈپتۇ.

   گەرچە بوۋاي ئوغلىدىن ئايرىلىپ ئۇ ئالەمگە كېتىپ قېلىشنى خالىمىسىمۇ، لېكىن ئوغلى بۇنداق ئويلىمايدىكەن. ئۇ بۇ قېتىم يەتتە كۈنلۈك رۇخسەت ئېلىپ كەلگەن بولۇپ، ئەھۋالدىن قارىغاندا دادىسى پات يېقىندا جان بىرىدىغاندەك قىلمىغان؛ ئەگەر ئۇ ۋاقتىدا قايتىپ كەتمىسە شىركەت ئۇنىڭ مائاشىنى تۇتۇدىغان بولغاچقا، ئۇ تەقەززالىق بىلەن دادىسىغا ئېيتقان: "دادا، سەن زادى جان ئۈزەمسەن يوق؟ مەن ئاران يەتتە كۈنلا رۇخسەت ئالغان!"
   بوۋاي ئوغلىنىڭ ئۆزىنىڭ تېزراق جان ئۈزۈشىنى كۈتۈۋاتقانلىقىنى ئاڭلاپ، ئاچچىقىدا كەيپىياتىدا داۋالغۇش كۆرۈلۈپ، ئۇزۇن ئۆتمەيلا بۇ دۇنيا بىلەن خوشلاشقان. بوۋاي بۇ دۇنيادىن كۆزى ئۇچۇق كەتكەن، ئوغلى بولسا رۇخسەت ۋاقتىنى ئاشۇرىۋەتمەي قايتىپ ئىشقا چۈشكەن.