مەن، ئاچچىق يېمەكلىكلەرنى ياخشى كۆرىدىغان بىر ئادەم؛ مىنىڭ نەزىرىمدىكى، مەززىلىك تائامغا نىسبەتەن، پەقەت ئىككىلا تەلەپ بار: بىرسى تۇز، يەنە بىرسى چوقۇم ئاچچىق بولۇش. مەيلى قانداق يېمەكلىك بولمىسۇن، بۇ ئىككى نۇقتىنى ئەمەلگە ئاشۇرالىسىلا، چوقۇم مەززىلىك تائام تەييارلاشقا بولىدۇ، شۇڭا مەن، ئاچچىق يېمەكلىكلەرنى ئالاھىدە ياخشى كۆرىمەن.

   تۇرمۇشتا ھەرخىل ئاچچىق يېمەكلىكلەر بار، ئاچچىق ئۇششاق يېمەكلىكلەرمۇ ئاز ئەمەس؛ بەزى يېمەكلىكلەرنىڭ ئاچچىقلىقىدىن، ئېغىزىڭىز ئېچىشىپ كۆزلىرىڭىزدىن ياش چىقىپ كېتىدۇ. بۇنداق ۋاقىتتا، ئېغىزدىكى ئاچچىقنى پەسەيتىش ھەقىقەتەن مۇھىم. بۇنداق ئەھۋالدا، نۇرغۇن كىشىلەر سۇ ئىچىشنى تاللايدۇ، ئەمما سۇ ئىچىش راستتىنلا ئېغىز ئېچىشىشنى پەسەيتەلەمدۇ؟

   بەزى كىشىلەر، سوغۇق مىنېرالنى سۇ ئىچسەك، ئېغىزىمىزنىڭ ئېچىشىشى ئوڭشىلىدۇ دەپ قارايدۇ؛ لېكىن، مىنېرالنى سۇ ئاچچىقنى باسالمايلا قالماي، ئۇ يەنە ئاچچىق تەمنى ئېغىز بوشلۇقىمىزدىن كانىيىمىزغا ئېلىپ كىرىپ، كاناي قىسىممۇ ئېچىشىپ كېتىدۇ. يەنە بەزىلەر پىۋا ئاچچىقنى باسىدۇ دەيدۇ، لېكىن بۇ قەتئىي قاملاشمىغان بىر خىل قاراش.

   مېۋە شەربىتى ئارقىلىق ئاچچىقنى باسقاندا، بەلكىم ئۈنۈمى نىسبەتەن ياخشىراق بولۇشى مۇمكىن؛ چۈنكى مېۋە شەربىتى بىرقەدەر تاتلىق بولغاچقا، ئاچچىق تەمنى نىتراللاشتۇرالىشى مۇمكىن. سوغۇق ساقلانغان ئىچىملىك، ئېغىزىمىزنىڭ ئېچىشىشىنى ۋاقىتلىق پەسەيتەلەيدۇ، چۈنكى مۇزدەك سوغۇق تۇيغۇ، تىلىمىزنىڭ بىردەملىك سەزگۈنى يوقىتىشىنى كەلتۈرۈپ چىقىرىدۇ؛ لېكىن بۇنداق ئەھۋالدا، ئاشقازان ھەم ئاچچىق يېمەكلىكنى ھەم مۇزدەك سوغۇق ئىچىملىكنى قوبۇل قىلسا، ئاشقازان بۇنى كۆتۈرەلەمدۇ؟