ئالىملار ئىلگىرى بىر تەجىرىبە ئىشلىگەن، ئۇلار بىر جۈپ قوشكىزەكنى، تۇغۇلۇشى بىلەنلا بىر-بىرىدىن ئايرىپ بېقىپ چوڭ قىلغان؛ بىراق، ئۇلارنىڭ ئۆسۈپ-يېتىلىش جەريانىدىكى ئىش ئىزلىرى ھەيران قالارلىق دەرىجىدە ئوخشاش بولۇپ، بۇ خىل ھادىسە كېيىنچە "قوشكىزەكلەر ئىندۇكسىيىسى"دەپ ئاتالغان.

   كورىيەنىڭ سىئولدا، بىر جۈپ چىرايلىق قوشكىزەك ئاچا-سىڭىل بار بولۇپ، ئۇلار كىچىكىدىنلا بىرگە چوڭ بولغان ھەمدە ئوخشاش بىر ئالى مەكتەپكە ئۆتۈپ ئوقىغان.

   ئالى مەكتەپنى پۈتتۈرگەندىن كېيىن، ئاچا-سىڭىل ئىككەيلەن ئوخشاش بىر ئوغۇل بالىنى ياخشى كۆرۈپ قالغان ھەمدە قارشى تەرەپنىڭ بىرلا ۋاقىتتا ئاچا-سىڭىل ھەر ئىككەيلەن بىلەن مۇھەببەتلىشىشىگە قارشى تۇرمايدىغانلىقىنى بىلدۈرۈشكەن؛ چۈنكى، ئاچا-سىڭىل ئىككەيلەننىڭ خاراكتېرى ۋە قىزىقىش ھەۋەسلىرى پۈتۈنلەي ئوخشاش ئىكەن.

   ئۇلارنىڭ ئىچكى دۇنياسىدا، ئۇلار ئۆزلىرىنى بىر ئادەم دەپ قارىغان. ئوغۇل تەرەپمۇ بىر مەھەل ئويلاشقاندىن كېيىن، ئىككى ساھىبجامالنىڭ تەكلىپىنى خۇشاللىق بىلەن قوبۇل قىلىپ، ئۈچەيلەن ناھايىتى تېزلا توي مۇراسىمى ئۆتكۈزگەن.

   لېكىن، تويدىن كېيىنكى تۇرمۇش، ئوغۇل بالا ئويلىغاندەك ئۇنداق گۈزەل بولمىغان. چۈنكى، يىگىت ئاچا-سىڭىل ئىككەيلەنگە مۇتلەق دەرىجىدە تەڭپۇڭ مۇئامىلە قىلالمىغان بولغاچقا، ئۇلار ئوتتۇرىسىدا ھەمىشە بەزىبىر ئىختىلاپ ۋە زىددىيەتلەر كۆرۈلگەن. ئۇنىڭ ئۈستىگە، يىگىت ھەر قېتىم سوۋغات سېتىۋالغاندا ئىككى كىشلىك سېتىۋىلىشقا، كىيىم سېتىۋالغاندىمۇ ئىككى كىشىلىك سېتىۋىلىشقا مەجبۇر بولغان، بۇ ئەھۋال ئۇنىڭغا ناھايىتى زور بېسىم ئېلىپ كەلگەن.