پىسخولوگىيەدە، ناھايىتى قىزىقارلىق بىر خىل ھادىسە بار: ئاددىيلاشتۇرۇپ ئېيتقاندا، ئادەمنىڭ يۇشۇرۇن ئېڭى، ئۆزىنىڭ "گۈزەل" تەرەپلىرىگە ئىشىنىشنى ۋە مۇبالىغىلەشتۈرۈشنى تېخىمۇ بەكرەك خالايدۇ؛ ئەمما بەزىبىر كەمچىلىكلىرىگە قارىتا، ئۆزلىكىدىن تۈزىتىش كىرگۈزۈپ ئاسانلا نەزەردىن ساقىت قىلىۋىتىشنى تاللايدۇ. بۇ خىل ھادىسە، بىز ئەينەككە قارىغان ۋاقىتتا، چوڭ مېڭىمىزنىڭ بىزنىڭ بەش ئەزالىرىمىزدىكى ئارتۇقچىلىقنى گەۋدىلەندۈرۈپ كەمچىلىكلىرىمىزنى سۇسلاشتۇرۇشىنى چۈشەندۈرۈپ بىرىدۇ. بۇنىڭغا ئەينەككە قارىغان ۋاقتىمىزدا بىزنىڭ ھەرىكەتچان ھالىتىدە تۇرغۇنىمىز قوشۇلۇپ، ئەينەكتە ئەكس ئەتكەن ئۆزىمىز تېخىمۇ چىرايلىق كۆرۈنىمىز.

   ئۇنداقتا، نېمە ئۈچۈن بەزىدە رەسىمدىكى سۈرەتلىرىمىز سەت چىقىپ قالىدۇ؟
   بۇنىڭدا ئالدى بىلەن، سۈرەتكە تارتىش ئاپاراتى بىلەن كۆزىمىز كۆرىدىغىنى بىردەك بولمايدۇ. چۈنكى، سۈرەت ئاپپاراتىغا نىسبەتەن ئېيتقاندا، نۇر، ئاپارات فوكوس ئۆزگىرىشى، ئەينەك يۈزى قاتارلىق ئامىللارنىڭ ھەممىسى، ئاخىرىقى شەكىللەنگەن سۈرەتكە تەسىر كۆرسىتىدۇ؛ بۇنىڭغا مەشغۇلات قىلغۇچىنىڭ تېخنىكىسىنىڭ ئوخشاش بولماسلىقى قوشۇلۇپ، تارتقان سۈرەت ھەقىقى قىياپەت بىلەن پەرقلىق چىقىدۇ.
   يانفوندا تارتقان سۈرەتكە كەلسەك، سۈرەتكە تارتىش تېخنىكىسى بىلەن سۈرەت تۈزەشتۈرۈش تېخنىكىسى ئالاھىدە يۇقىرى بولغان ئادەم بولمىسىلا، ئادەتتە يانفوندا تارتقان رەسىم كۆپىنچە "كۆرۈمسىز" چىقىپ قالىدۇ.

   ئاخىرىقى مەسىلىگە كەلسەك، سۈرەتتىكى ئۆزىمىز بىلەن ئەينەكتىكى ئۆزىمىز، قايسىسى ھەقىقى ھالىتىمىزگە ئەڭ يېقىن كېلىدۇ؟
   بۇنىڭ جاۋابى، ئەينەكتىكى ھالىتىمىز، بىزنىڭ ھەقىقىي ھالىتىمىزگە ئەڭ يېقىن كېلىدۇ. چۈنكى، ئەينەكتىكى ئۆزىمىز تېخىمۇ سىتىرىئولۇق ھەم ھەقىقىي كۆرۈنىمىز؛ سۈرەت رەسىمگە سېلىشتۇرغاندا، ئەينەكتىكى ھەرىكەتچان ھالىتىڭىز، ئۆزىڭىزنىڭ نەزىرىدىكى ھەقىقىي ھالىتىڭىزگە ئەڭ يېقىن كېلىدۇ. لېكىن، ئالدىدا ئېيتىپ ئۆتكەن پىسخىكىلىق ھادىسە سەۋەبلىك، نۇرغۇن كىشىلەر ئۆزىنى كۆڭلىدە ئويلىغاندەك ئۇنداق چىرايلىق ئەمەس ھېس قىلىپ قالىدۇ.