كاجىل تۇغۇلۇشىدىلا مومايلارغا ئوخشاپ قالغان. ئۇ تۇغۇلما بالدۇر قېرىپ كىتىش ئونۋىرسال كىسەللىكىگە گىرىپتار بولۇپ قالغان، ئۇنىڭ ئۈستىگە ئۇ بۇندىن كىيىن بارغانسىرى قېرىپ كىتىپلا قالماي، يەنە كىچىك ھالىتىدىلا، بۇ كىسەللىك سەۋەبىدىن ھاياتىدىن ئايرىلىپ قېلىش ئىھتىماللىقى ئىنتايىن يۇقىرى ئىكەن.

    كاجىلنىڭ دادىسى قىزىنىڭ كىسەللىك ئەھۋالىغا بەرداشلىق بىرەلمەي، ئانا-بالا ئىككەيلەننى يالغۇز تاشلاپ كىتىپ قالغان.

   شۇندىن باشلاپ، كاجىلنىڭ ئانىسى ئۇنى ئۆزى يالغۇز بېقىپ چوڭ قىلغان. كاجىل تۇغۇلما كىسەللىككە گىرىپتار بولۇپ قالغانلىق سەۋەبىدىن، ئانىسى ئۇنىڭغا زىيادە كۆيۈنىدىغان بولۇپ، ھەممە ئىشتا ئۇنىڭغا ئەڭ ياخشىسىنى بىرىشكە تىرىشاتتى ھەمدە ئۇنىڭ بۇ دۇنيادىكى ھەر بىر كۈنلىرىنى خۇشال ئۆتكۈزۈشىنى ئويلايتتى.

     بەلكى ئانا مۇھەببىتىنىڭ ئۇلۇغلىقىدىن بولسا كىرەك، كاجىل كۈنسايىن ئۆسۈپ چوڭ بولدى؛ ئۇنىڭ چىرايىنىڭ بارغانسىرى قېرىپ كىتىپ بارغىنىنى ھىسابقا ئالمىغاندا، ئۇنىڭ باشقا ئوخشاش ياشتىكى بالىلار بىلەن ھېچقانداق پەرقى يوق ئىدى.

     كاجىلنىڭ ئۈمىدۋار كەلگەن مىجەزى سەۋەپلىك، ئەتراپىدىكىلەر ئۇنىڭ چىرايىغا بەك ئىتىبار بىرىپ كەتمەي، ئۇنىڭ بىلەن ياخشى دوستلاردىن بولۇپ قالدى.

     قورامىغا يەتكەن كاجىل، باشقا نورمال ھالەتتىكى قىزلارغا ئوخشاش، ئۆزىنى سۆيىدىغان بىر ئەرگە يولۇقۇپ، نىكاھ تۇرمۇشىغا قەدەم قويدى.

    توي قىلىپ ئۇزۇنغا قالماي، كاجىل ھامىلدار بولۇپ قالدى. گەرچە ئۇنىڭ قورسىقىدىكى بالىنىڭ، ئانىسىغا ئوخشاش تۇغۇلما بالدۇر قېرىپ كىتىش ئونۋىرسال كىسەللىكىگە گىرىپتار بولۇپ قېلىش ئىھتىماللىقى ئىنتايىن يۇقىرى بولسىمۇ، ئەمما كاجىل يەنىلا بالىنى تۇغۇشتا چىڭ تۇردى.

     بەخىتكە يارىشا، تەقدىرمۇ كاجىلغا قىلغان چاقچىقىنى توختاتقان بولۇپ، ئۇ ئىنتايىن ساغلام بىر ئوغۇل بوۋاق تۇغقان ئىدى.